Polish English German
Baza firm Dodaj firmę
Zapisz się na bezpłatny newsletter:
  Twój e-mail:

Pochwal się swoim profesjonalizmem

 

E-learning
Podnoszenie kwalifikacji
Internetowa
giełda nieruchomości
aktualności
Poradnik ekspertów
formularz zapytania



Strona główna | Rynek Nieruchomości | Ochrona środowiska | Przepisy budowlane inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej

Przepisy budowlane inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej

Wstęp

 

Przystępując do omawiania problematyki inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej w świetle

ustawy Prawo budowlane chciałbym w pierwszej kolejności przedstawić kilka ogólnych uwag

i spostrzeżeń dotyczących generalnych zasad praktycznego, a przede wszystkim formalno‑prawnego

stosowania przepisów Prawa budowlanego przez uczestników procesów budowlanych

i przez organy administracyjne na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wstępne omówienie tych zasad wydaje się koniecznością wobec powszechnej ich nieznajomości,

nawet przez doświadczonych projektantów, kierowników budów, inspektorów nadzoru

i wykonawców. Te generalne zasady dotyczą wszelkiego rodzaju budownictwa. Również tego

niniejszym omawianego - w inwestycjach liniowych inżynierii sanitarnej.

 

1. Prawo budowlane - zbiór przepisów prawa materialnego realizowanego w trybie i procedurach przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uwarunkowania i zależności

 

Przepisy i regulacje zawarte w ustawie Prawo budowlane można nazwać polską konstytucją

budowlaną. Zawiera i określa ona podstawowe zasady obowiązujące w zakresie działań

formalno‑proceduralno‑administracyjnych związanych z szeroko rozumianą działalnością inwestycyjną

obejmującą działania przygotowawcze, poprzedzające wystąpienie inwestora z wnioskiem

o pozwolenie na budowę; działania związane bezpośrednio z uzyskaniem i uprawomocnieniem

się tego pozwolenia, a następnie faktyczne działania realizacyjne, czynności związane z zakończeniem

budowy i formalnym jej odbiorem oraz utrzymaniem użytkowanego już obiektu.

W sposób skrótowy powyższe zasady określone zostały w art.1 ustawy, zgodnie z którym

ustawa ta: „normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki

obiektów budowlanych".

Powyższy zakres uregulowań prawnych zawartych w ustawie Prawo budowlane można

nazwać materialno‑prawną sferą tych regulacji, tzn. najbardziej związanych z materią, której

dotyczą. Materią tą nazwać możemy przedmioty i podmioty, których dotyczą przepisy ustawy,

takie jak: projekt budowlany, projektant, kierownik budowy, obiekt budowlany, pozwolenie na

budowę, pozwolenie na użytkowanie, zgłoszenie, samowola budowlana i tym podobne inne

konkretne materialne przedmioty podlegające przepisom Prawa budowlanego.

Zauważyć i podkreślić trzeba, że wyżej przedstawiona, najbardziej materialno‑prawna część

przepisów omawianej ustawy jest najlepiej - co wcale nie znaczy, że dobrze - znaną i rozumianą

sferą regulacji prawnych Prawa budowlanego przez szeroko rozumianych uczestników

procesów budowlanych. Najlepiej, ponieważ ta właśnie sfera w sposób bardzo konkretny, namacalny,

„dotyka" tychże uczestników. Bo przecież niemal dla wszystkich jest oczywistym, że

aby rozpocząć budowę obiektu budowlanego trzeba najpierw uzyskać pozwolenie na budowę.

Powszechnie wiadomo - mniej więcej - co to jest projekt budowlany.

Na tle powyżej przedstawionej - nienajlepszej ale też nie najgorszej - znajomości przepisów

materialno‑prawnych Prawa budowlanego, niestety znacznie gorzej prezentuje się znajomość

tej ustawy w zakresie przepisów formalno‑prawnych.

Z przykrością trzeba stwierdzić, że ta sfera przepisów dla niektórych uczestników procesu

budowlanego jest niemal zupełnie nieznana, chociaż jest ona równie, a niekiedy nawet bardziej

ważna od przepisów materialno‑prawnych. O ważności tej formalno‑prawnej sfery Prawa budowlanego,

niezależnie od jej praktycznego znaczenia, świadczy to, że również ona została

zasygnalizowana w wymienionym już wyżej art.1 tej ustawy, stanowiącym jakby motto, preambułę

tej budowlanej konstytucji.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że w w/w art.1, oprócz kwestii merytorycznych, zapisano

ponadto, że ustawa ta: określa zasady działania organów administracji publicznej w tych,

tzn. wymienionych wcześniej merytorycznych dziedzinach. I to właśnie jest ta słaba strona

znajomości przepisów Prawa budowlanego. Jakże ważnych dla uczestników procesu budowlanego,

którzy powinni wiedzieć jaki organ administracji publicznej jest właściwy w danej sprawie,

kto jest organem wyższego stopnia dla organu, z którym mamy do czynienia, jakie są

wzajemne zależności pomiędzy organami, np.: administracji architektoniczno budowlanej i nadzoru

budowlanego; i przede wszystkim jaka jest konkretna i namacalna rola tych organów

w procesie i postępowaniu administracyjnym.

Niestety rola ta bardzo często jest niedoceniona lub nie rozumiana. W efekcie tego przepisy

materialne traktowane są jako samodzielne, samo realizujące się regulacje, bez wiedzy,

że każdy, najbardziej nawet konkretny i jednoznaczny w swojej wymowie przepis prawa jest

martwym dopóki nie zostanie zastosowany. Zastosowany w sposób prawidłowy, tzn. we właściwej

sytuacji, we właściwej formie i przez właściwy organ. Dopiero wtedy może rodzić określone,

pożądane lub nie, skutki faktyczne i prawne.

Wiedza w tym zakresie jest ogromna i często bardzo złożona, stwarzająca nierzadko problemy

doświadczonym pracownikom administracji publicznej. Nie sposób w tym wystąpieniu

w sposób konkretny, nawet gdyby zrobić to bardzo ogólnie, omówić objęte Prawem budowlanym

zasady działania organów administracji publicznej w zakresie budownictwa. Można jedynie

zwrócić uwagę na ich istnienie i często ogromne, niedoceniane znaczenie w procesie budowlanym.

Znaczenie w każdej dziedzinie budownictwa. Zarówno tego powszechnego jak również

tego specjalistycznego, w tym również w zakresie inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej.

Kolejną ważną i niezmiernie istotną sferą funkcjonowania przepisów Prawa budowlanego,

w bardzo szerokim znaczeniu słowa funkcjonowania, jest sfera formalno‑proceduralna. Nie

wynika ona bezpośrednio z przepisów tej ustawy lecz z Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kodeks ten, jak stanowi przepis zawarty w jego art.1 normuje postępowanie przed organami

administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych

rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. I to właśnie dopiero Kodeks

postępowania administracyjnego czyni przepisy materialne Prawa budowlanego regulacjami,

które mogą w sposób konkretny i rodzący określone skutki funkcjonować w procesach inwestycyjnych.

Funkcjonować w sposób wynikający z wzajemnych uwarunkowań i zależności pomiędzy

różnymi przepisami.

Nie sposób omówić tego złożonego tematu w krótkim wystąpieniu. Jedynie dla uświadomienia

mechanizmu zależności posłużę się najprostszym, elementarnym przykładem. Będzie

nim (nazywane potocznie) pozwolenie na budowę.

W sensie prawnym jest to: decyzja administracyjna zatwierdzająca projekt budowlany

i udzielająca pozwolenia na budowę.

Aby taka decyzja rodziła określone, pożądane skutki prawne musi ona: być wydana przez

właściwy organ administracji publicznej określony w art.82 Prawa budowlanego; musi za podstawę

prawną powoływać art.28 Prawa budowlanego po spełnieniu warunków określonych

w art.32,33,34 i 35 tej ustawy, a ponadto musi być decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów

Kodeksu postępowania administracyjnego - art.16.

Takie wzajemne uwarunkowania i zależności oraz łączne spełnienie kilku warunków wynikających

z różnych ustaw (przepisów) jest konieczne dla każdego działania administracyjnego,

jeżeli to działanie ma być skuteczne. Znajomość przedstawionych powyżej w zarysie mechanizmów wydaje się niezbędną do sprawnego i w pełni świadomego działania uczestników

procesów budowlanych. Zarówno w powszechnym budownictwie, jak również w tym specjalistycznym

- w zakresie inżynierii sanitarnej.

Znajomość powyżej omówionych zasad i trzech generalnych sfer funkcjonowania Prawa

budowlanego wśród uczestników procesów budowlanych jest bardzo niska.

 

2. Uniwersalność przepisów prawa budowlanego dla budownictwa powszechnego i specjalistycznego. Plusy i minusy

 

Prawo budowlane - nazwane na wstępie polską konstytucją budowlaną jest w swoim

generalnym kształcie ustawą o charakterze uniwersalnym dla wszelkiego rodzaju budownictwa.

Te same (co do zasady) przepisy należy uwzględniać w procedurach dotyczących niewielkiego

obiektu budowlanego, np. małego przenośnego garażu typu blaszak, jak i budowy np.

dużej sieci wodociągowej czy gazowej. Oczywiście projekty budowlane z ich zakresem i treścią

będą się różniły. Powinny one być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia

skomplikowania robót budowlanych (patrz art.34 ust.2) ale sposób tego dostosowania nie jest

sprecyzowany i podlega subiektywnej ocenie inwestora (projektanta) oraz urzędnika organu

mającego wydać pozwolenie na budowę.

Powyższa zasada, jakkolwiek niedoskonała, jest generalnie zrozumiała i pozytywna w swoim

założeniu ponieważ nie sposób tworzyć przepisów odrębnych dla każdego rodzaju i różnej

wielkości obiektów. Rodzi to jednakże negatywne skutki w postaci uznaniowości, często bardzo

zróżnicowanej, zarówno ze strony urzędników jak i projektantów.

Zróżnicowanie procedur i wymagań wynikających z przepisów Prawa budowlanego i innych

ustaw, np. Prawa Ochrony Środowiska, dotyczy wyłącznie kilku rodzajów obiektów, takich jak

obiekty zabytkowe, znajdujące się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków lub objętym

ochroną konserwatorską; obiektów na obszarze Pomnika Zagłady (art.39 i 39a Prawa budowlanego)

oraz obiektów mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów prawa

dotyczących ochrony środowiska.

Wszelkiego rodzaju inwestycje liniowe (gazowe, wodociągowe, centralnego ogrzewania,

kanalizacji sanitarnej i deszczowej) podlegają generalnym przepisom Prawa budowlanego, uniwersalnym

dla wszelkiego rodzaju budownictwa. Dlatego to od lokalnych warunków sytuowania

projektowanego obiektu i oceny sytuacji, dokonanej przez projektanta, a nade wszystko od

uwarunkowań przewidzianych przez obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

lub decyzję o warunkach zabudowy czy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego zależy sposób projektowania i realizacji obiektów inżynierii sanitarnej.

Plusem w przepisach prawa budowlanego jest regulacja zawarta w art. 5a, która pozwala

w procedurze administracyjnej poprzedzającej wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu

liniowego, którego przebieg został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

zastosować uproszczony tryb powiadamiania stron postępowania, polegający na zawiadamianiu

ich w drodze obwieszczenia w prasie lub na tablicy ogłoszeń w lokalnym urzędzie

lub w pobliżu projektowanej lokalizacji inwestycji.

 

3. Właściwość organów administracji architektoniczno‑budowlanej w zakresie budownictwa obiektów inżynierii sanitarnej. Rzeczowa, terytorialna a może merytoryczna

 

Przepisy Prawa budowlanego w treści art.82 określają właściwość organów administracji

architektoniczno‑budowlanej. Podstawowym organem w tym zakresie jest starosta z wyłączeniem

spraw zastrzeżonych tym przepisem do kompetencji wojewody.

Z mocy w/w artykułu organ szczebla wojewódzkiego jest właściwym w sprawach następujących

obiektów i robót budowlanych:

1. usytuowanych na terenie pasa technicznego, portów i przystani morskich, morskich wód

wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, a także na innych

terenach przeznaczonych do utrzymania ruchu i transportu morskiego,

2. hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz

kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich,

wraz z obiektami towarzyszącymi,

3. dróg publicznych krajowych i wojewódzkich wraz z obiektami i urządzeniami służącymi do

utrzymania tych dróg i transportu drogowego oraz sytuowanymi w granicach pasa drogowego

sieciami uzbrojenia terenu - niezwiązanych z użytkowaniem drogi, a w odniesieniu

do dróg ekspresowych i autostrad - wraz z obiektami i urządzeniami obsługi podróżnych,

pojazdów i przesyłek,

4. usytuowanych na obszarze kolejowym,

5. lotnisk cywilnych wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi,

6. usytuowanych na terenach zamkniętych.

Określony powyżej zakres wyłączenia kompetencji starosty obejmuje sprawy budownictwa

o znaczeniu ponad lokalnym, ponad powiatowym, związanym z infrastrukturą o znaczeniu krajowym

i wojewódzkim a także z obronnością kraju.

Część z wymienionych kompetencji bazuje na rzeczowym (przedmiotowym) ich charakterze,

a pozostała część wynika z terytorialnego położenia przedmiotu sprawy. Dotyczy to np. tzw.

terenów zamkniętych, dla których właściwym organem jest wojewoda niezależnie od charakteru

i specyfiki konkretnego obiektu będącego przedmiotem postępowania.

Nie ma natomiast w Prawie budowlanym takiego podziału kompetencji, który wynikałby

z merytorycznego charakteru przedmiotu postępowania i przykładowo oznaczał, że sprawy

o większej skali trudności merytorycznej, związane z budownictwem specjalistycznym podlegałyby

specjalnemu, przygotowanemu do tego kompetencyjnie i fachowo organowi.

Jeszcze kilka lat temu w Polsce funkcjonowały specjalistyczne organy administracji architektoniczno

- budowlanej. Obejmowały one budownictwo na zamkniętych terenach wojskowych

administrowanych przez tzw. WIAB-y (Wojskowe Inspekcje Architektoniczno - Budowlane) oraz

budownictwo na obszarach kolejowych administrowane przez Okręgowe Inspektoraty Kolejnictwa.

Obecnie, w ramach „ucywilnienia" i ujednolicenia administracji publicznej kompetencje

w powyższych zakresach są przypisane wojewodom. Jedynym specjalistycznym organem administracji

budowlanej funkcjonującym w dalszym ciągu poza administracją powiatową i wojewódzką

są Okręgowe Urzędy Górnicze. Są one jednakże właściwe wyłącznie w zakresie wyrobisk

górniczych i w odniesieniu do obiektów budowlanych zakładów górniczych związanych

z eksploatacją kopalin. Nie ma natomiast i nigdy nie było specjalistycznych, przygotowanych

merytorycznie organów administracyjnych, które byłyby właściwe dla budownictwa obiektów

inżynierii sanitarnej. Sprawy z takich obszarów, bez względu na skale trudności w projektowaniu

i wielkość lub stopień skomplikowania obiektu podlegają w sposób automatyczny kompetencji

w/w organów tzn. starosty lub wojewody, według rzeczowych lub terytorialnych kompetencji

określonych w w/w art.82 Prawa budowlanego.

Problemem w tym zakresie, często dotykającym w sposób szczególny inwestycje z zakresu

inżynierii sanitarnej jest tzw. nakładanie się kompetencji organów co dotyczy inwestycji,

które ze względu na ich położenie podlegają kompetencji dwóch organów różnych szczebli:

starosty i wojewody. Prawo budowlane niestety nie zawiera regulacji prawnej, która pozwoliłaby

w takim przypadku wydać jedno pozwolenie dla całej inwestycji. Zachodzi przykra konieczność

podziału inwestycji na dwie części i odrębne wydanie pozwolenia przez starostę dla

fragmentu projektu podlegającego temu organowi i odrębne przez wojewodę dla pozostałej

części inwestycji.

Problemem w faktycznym stosowaniu prawa budowlanego jest także, w niektórych oczywiście

tylko sytuacjach, zakwalifikowanie mniejszych zakresem inwestycji do tzw. uproszczonego

trybu zgłoszeniowego, wg art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Dotyczy to szczególnie przebudów

i remontów sieci infrastruktury sanitarnej, które ze względu na specyfikę wykonywania

tego typu robót, wymuszającą wykonanie nowej sieci obok a nie dokładnie w miejscu położenia

starej sieci, która z oczywistych względów musi być nadal użytkowana, do czasu włączenia

do użytkowania nowego odcinka. Niektóre organy kwalifikują takie zakresy robót jako rozbudowę

lub przebudowę wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę - zamiast

zgłoszenia.

 

4. Fachowość, kompetencje i doświadczenie urzędników administracji architektoniczno‑budowlanej

 

Przygotowanie merytoryczne, odpowiednia wiedza fachowa i kompetencje stricte zawodowe

nie są kryteriami decydującymi o doborze kadry urzędniczej w organach administracji architektoniczno‑budowlanej.

Nie oznacza to oczywiście, że w organach tych pracują ludzie zupełnie przypadkowi o wykształceniu

nie związanym z budownictwem. Tak nie jest. W przeważającej większości są tam

zatrudnione osoby o wykształceniu budowlanym: wyższym lub średnim, architekci oraz inżynierowie

o wykształceniu technicznym (w tym również posiadający specjalizację w zakresie

sieci wod.-kan., gaz., c.o.). Z reguły jednakże nie są to osoby o dużym doświadczeniu merytoryczno‑zawodowym

w sensie projektowania i wykonawstwa. Takie przypadki wykluczają się

niemal automatycznie ponieważ najlepsi, najbardziej doświadczeni w poszczególnych branżach

fachowcy z powodzeniem znajdują lepszą i lepiej płatną pracę właśnie w projektowaniu lub

wykonawstwie. Nie dyskryminuje to oczywiście urzędników w sensie ich intelektualnych możliwości

i wiedzy teoretycznej wyniesionej jeszcze z uczelni czy innej szkoły albo nabywanej

w drodze samokształcenia i ustawicznego szkolenia. Często wśród urzędników spotkać można

doskonałych fachowców, nie mających co prawda wielkiego doświadczenia w praktycznym

wykonywaniu zawodu inżyniera ale za to doskonale znających wzajemne zależności i uwarunkowania

wynikające z wszystkich trzech sfer funkcjonowania przepisów prawa budowlanego.

Konkludując kwestię braku merytorycznej fachowości części urzędników i ich przez to ograniczony

wpływ na prawidłowość projektowanych rozwiązań obiektów liniowych inżynierii sanitarnej,

trzeba zwrócić uwagę, że przepisy Prawa budowlanego wcale nie nakładają na tych

urzędników takich obowiązków. Jest to przemyślane, ustawowe założenie, że organy administracji

architektoniczno‑budowlanej nie są kreatywnym elementem procesu budowlanego.

 

5. Prawne ograniczenia weryfikacji projektów budowlanych przedkładanych do zatwierdzenia. Pierwszoplanowa rola projektanta

 

Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego przed zatwierdzeniem

projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę właściwy organ - czytaj: urzędnik

we właściwym organie, sprawdza przedłożony projekt budowlany wyłącznie w ograniczonym zakresie

dotyczącym kwestii najbardziej ogólnych związanych ze zgodnością tego projektu z zapisami

planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli taka została wydana.

Sprawdza zgodność z przepisami techniczno‑budowlanymi ale tylko wyłącznie w zakresie

przedłożonego projektu zagospodarowania działki.

Sprawdza również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii,

uzgodnień i pozwoleń a także to czy projekt został sporządzony i ewentualnie sprawdzony

przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na

dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o członkostwie we właściwej

izbie - architektów lub inżynierów budownictwa.

Sprawdza więc wszystko to, ale również tylko to co wymienia w swojej treści art.35 prawa

budowlanego. Całej reszty, a więc przede wszystkim merytorycznej zawartości projektu budowlanego

urzędnik nie tylko nie musi ale przede wszystkim nie może sprawdzać ani kwestionować.

Przepis art.35 ust.4 Prawa budowlanego stanowi wprost, że jeżeli spełnione zostały wyżej

wymienione warunki to właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na

budowę.

Cała zatem odpowiedzialność za merytoryczną, a w przypadku obiektów liniowych w zakresie

inżynierii sanitarnej również za specjalistyczną prawidłowość zatwierdzonego projektu

budowlanego spoczywa na uprawnionym projektancie. W sposób szczególny odpowiedzialność

ta została zaakcentowana w jednej z ostatnich nowelizacji Prawa budowlanego.

Została ona zawarta w treści przepisu w art.20 ust.4, który zobowiązuje projektanta a także

osobę sprawdzającą do dołączenia do projektu budowlanego jednoznacznie brzmiącego

oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami

oraz zasadami wiedzy technicznej.

 

Powszechność obowiązywania i przedstawiona już wyżej uniwersalność przepisów Prawa

budowlanego oznacza, że powyższa zasada obowiązuje w sposób bezwzględny również w zakresie

obiektów inżynierii sanitarnej.

 

6. Nadrzędna rola wymagań określonych w planach miejscowych i w decyzjach o warunkach zabudowy - wiążących organ wydający pozwolenie na budowę

 

W świetle przedstawionej wyżej analizy można jednoznacznie stwierdzić, że wszelkiego

rodzaju uwarunkowania dotyczące planowanego obiektu inżynierii sanitarnej, nie wynikają w sposób

szczególny bezpośrednio z przepisów obowiązującego Prawa budowlanego.

Uwarunkowania takie zawarte są natomiast w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego - o ile taka jest wydawana.

Co więcej, należy zwrócić uwagę na bardzo duże możliwości tworzenia pożądanych uwarunkowań,

zabezpieczających prawidłowe projektowanie, budowanie i użytkowanie obiektów

inżynierii sanitarnej, które wynikają z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

i kompetencji organów działających w oparciu o tę ustawę czyli samorządowych

organów gmin i miast.

To te właśnie organy mają możliwość wprowadzenia do opracowywanych przez siebie

planów miejscowych wszelkiego rodzaju uwarunkowań dla przewidywanych inwestycji obiektów

inżynierii sanitarnej albo też wprowadzenia ich do indywidualnie wydawanych decyzji o warunkach

zabudowy lub lokalizacyjnych.

Warunki określone w planach miejscowych i indywidualnych decyzjach są bezwzględnie wiążące

dla organów administracji architektoniczno‑budowlanej na etapie zatwierdzenia projektu

budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę w trybie przepisów Prawa budowlanego.

Tym samym następuje pewnego rodzaju przekazanie uwarunkowań rodzących się na wcześniejszym

etapie postępowania ale realizowanych na gruncie Prawa budowlanego. Ustawa ta

ma tutaj zatem charakter biernego realizatora powstających na innym gruncie warunków, bez

kreatywnej możliwości kształtowania tych warunków.

Jawi się w ten sposób nadrzędna dla kształtu i jakości zatwierdzonych projektów budowlanych

rola miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i indywidualnych decyzji

o warunkach zabudowy a więc rola stanowiących w/w dokumenty organów samorządowych.

Administracja architektoniczna budowlana i Prawo budowlane jest tutaj jedynie wykonawcą

i egzekutorem a później kontrolerem podejmowanych działań, poprzez organy nadzoru budowlanego.

 

7. Poprawność i merytoryczna prawidłowość projektów budowlanych - na dzień sporządzenia tych projektów

 

Zasada zawarta w tytule rozdziału jest powszechnie obowiązującą zasadą prawną, która

na gruncie prawa budowlanego funkcjonowała we wszystkich poprzednich wersjach ustawy.

Według tej zasady organ administracji udzielający pozwolenia na budowę orzeka według

stanu prawnego i faktycznego na dzień orzekania. Wszelkie zmiany stanu prawnego czy faktycznego,

zaistniałe po dniu wydania decyzji w wielu przypadkach zobowiązują inwestora do

wystąpienia do organu, który wydał decyzję o jej zmianę.

Podobna zasada obowiązuje wówczas gdy inwestor, nie przymuszony zewnętrznymi okolicznościami

zamierza dokonać istotnej zmiany względem zatwierdzonego projektu budowlanego.

W takim przypadku koniecznym jest opracowanie projektu zamiennego i wystąpienie do

organu o wydanie decyzji o zmianie pierwotnego pozwolenia na budowę w trybie art. 36a

ustawy Prawo budowlane, z poszanowaniem wszystkich reguł prawnych zawartych w tym przepisie

oraz procedur wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Pamiętać przy

tym należy o bezwzględnej konieczności zachowania warunków dotyczących przedmiotowej

inwestycji zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach

zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które wiążą

organ administracyjny właściwy w sprawie dokonania ewentualnej zmiany udzielonego wcześniej

pozwolenia na budowę.

 

8. Podsumowanie

 

Inżynieria sanitarna jest specjalistyczną dziedziną nauki zarówno w zakresie inżynierii rozumianej

ogólnie jako działalności ludzkiej polegającej na projektowaniu, konstrukcji, modyfikacji

i utrzymaniu systemów nieistniejących w przyrodzie w oparciu o wiedzę naukową oraz

techniczną, jak i w zakresie przepisów prawa.

Jej specyfika wymaga przede wszystkim dużej znajomości specjalistycznej wiedzy technicznej,

ale również - w zakresie jej praktycznego stosowania -przygotowania pod kątem wymagań

formalno‑prawnych narzuconych przez obowiązujące przepisy prawa: Kodeksu postępowania

administracyjnego, Prawa ochrony środowiska i omówionego pobieżnie powyżej Prawa

budowlanego.

 

 © Wszystkie prawa zastrzeżone
Żadna część jak i całość utworów zawartych na stronie www.ign.org.pl nie może być powielana i rozpowszechniania lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją, fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody Instytutu Gospodarki Nieruchomościami www.ign.org.pl. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody Instytutu Gospodarki Nieruchomościami lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.

Szanowni Państwo,

na podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, zwanego dalej „Rozporządzeniem" informujemy, że:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest Instytut Gospodarki Nieruchomościami (zwany dalej IGN),
    ul. Mariacka 1, 40-014 Katowice
  2. W sprawach związanych z Pani/Pana danymi należy się kontaktować się z Administratorem Bezpieczeństwa Informacji: rodo@ign.org.pl
  3. Dane osobowe będą przetwarzane w celu realizacji przez IGN czynności wynikających z obowiązujących przepisów prawa i uchwalonego statutu.
  4. Dane osobowe będą  przetwarzane (przechowywane) do momentu wycofania zgody.
  5. Dane osobowe mogą być udostępnione przez IGN osobom upoważnionym oraz podmiotom, które wykażą prawnie uzasadnione interesy.
  6. W związku z przetwarzaniem przez IGN danych osobowych przysługuje Pani/Panu prawo do dostępu, sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych oraz przenoszenia danych.
  7. Przysługuje Pani/Panu prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy uzna Pani/Pan, że przetwarzanie danych osobowych narusza przepisy Rozporządzenia.
  8. Administrator nie będzie podejmował wobec Pani/Pana zautomatyzowanych decyzji, w tym decyzji będących wynikiem profilowania.

 

Akceptuj Zamknij

Strona www.ign.org.pl używa plików cookies w celu ułatwienia korzystania ze strony oraz dostosowania treści do preferencji użytkownika. Jeśli nie zgadzasz się na zapisywanie tych plików na dysku Twojego komputera zmień ustawienia swojej przeglądarki. Przeglądając tą stronę zgadzasz się na używanie plików cookies zgodnie z aktualnie stosowanymi ustawieniami przeglądarki internetowej.