Przepisy budowlane inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej
Wstęp
Przystępując do omawiania problematyki inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej w świetle
ustawy Prawo budowlane chciałbym w pierwszej kolejności przedstawić kilka ogólnych uwag
i spostrzeżeń dotyczących generalnych zasad praktycznego, a przede wszystkim formalno‑prawnego
stosowania przepisów Prawa budowlanego przez uczestników procesów budowlanych
i przez organy administracyjne na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wstępne omówienie tych zasad wydaje się koniecznością wobec powszechnej ich nieznajomości,
nawet przez doświadczonych projektantów, kierowników budów, inspektorów nadzoru
i wykonawców. Te generalne zasady dotyczą wszelkiego rodzaju budownictwa. Również tego
niniejszym omawianego - w inwestycjach liniowych inżynierii sanitarnej.
1. Prawo budowlane - zbiór przepisów prawa materialnego realizowanego w trybie i procedurach przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Uwarunkowania i zależności
Przepisy i regulacje zawarte w ustawie Prawo budowlane można nazwać polską konstytucją
budowlaną. Zawiera i określa ona podstawowe zasady obowiązujące w zakresie działań
formalno‑proceduralno‑administracyjnych związanych z szeroko rozumianą działalnością inwestycyjną
obejmującą działania przygotowawcze, poprzedzające wystąpienie inwestora z wnioskiem
o pozwolenie na budowę; działania związane bezpośrednio z uzyskaniem i uprawomocnieniem
się tego pozwolenia, a następnie faktyczne działania realizacyjne, czynności związane z zakończeniem
budowy i formalnym jej odbiorem oraz utrzymaniem użytkowanego już obiektu.
W sposób skrótowy powyższe zasady określone zostały w art.1 ustawy, zgodnie z którym
ustawa ta: „normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki
obiektów budowlanych".
Powyższy zakres uregulowań prawnych zawartych w ustawie Prawo budowlane można
nazwać materialno‑prawną sferą tych regulacji, tzn. najbardziej związanych z materią, której
dotyczą. Materią tą nazwać możemy przedmioty i podmioty, których dotyczą przepisy ustawy,
takie jak: projekt budowlany, projektant, kierownik budowy, obiekt budowlany, pozwolenie na
budowę, pozwolenie na użytkowanie, zgłoszenie, samowola budowlana i tym podobne inne
konkretne materialne przedmioty podlegające przepisom Prawa budowlanego.
Zauważyć i podkreślić trzeba, że wyżej przedstawiona, najbardziej materialno‑prawna część
przepisów omawianej ustawy jest najlepiej - co wcale nie znaczy, że dobrze - znaną i rozumianą
sferą regulacji prawnych Prawa budowlanego przez szeroko rozumianych uczestników
procesów budowlanych. Najlepiej, ponieważ ta właśnie sfera w sposób bardzo konkretny, namacalny,
„dotyka" tychże uczestników. Bo przecież niemal dla wszystkich jest oczywistym, że
aby rozpocząć budowę obiektu budowlanego trzeba najpierw uzyskać pozwolenie na budowę.
Powszechnie wiadomo - mniej więcej - co to jest projekt budowlany.
Na tle powyżej przedstawionej - nienajlepszej ale też nie najgorszej - znajomości przepisów
materialno‑prawnych Prawa budowlanego, niestety znacznie gorzej prezentuje się znajomość
tej ustawy w zakresie przepisów formalno‑prawnych.
Z przykrością trzeba stwierdzić, że ta sfera przepisów dla niektórych uczestników procesu
budowlanego jest niemal zupełnie nieznana, chociaż jest ona równie, a niekiedy nawet bardziej
ważna od przepisów materialno‑prawnych. O ważności tej formalno‑prawnej sfery Prawa budowlanego,
niezależnie od jej praktycznego znaczenia, świadczy to, że również ona została
zasygnalizowana w wymienionym już wyżej art.1 tej ustawy, stanowiącym jakby motto, preambułę
tej budowlanej konstytucji.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że w w/w art.1, oprócz kwestii merytorycznych, zapisano
ponadto, że ustawa ta: określa zasady działania organów administracji publicznej w tych,
tzn. wymienionych wcześniej merytorycznych dziedzinach. I to właśnie jest ta słaba strona
znajomości przepisów Prawa budowlanego. Jakże ważnych dla uczestników procesu budowlanego,
którzy powinni wiedzieć jaki organ administracji publicznej jest właściwy w danej sprawie,
kto jest organem wyższego stopnia dla organu, z którym mamy do czynienia, jakie są
wzajemne zależności pomiędzy organami, np.: administracji architektoniczno budowlanej i nadzoru
budowlanego; i przede wszystkim jaka jest konkretna i namacalna rola tych organów
w procesie i postępowaniu administracyjnym.
Niestety rola ta bardzo często jest niedoceniona lub nie rozumiana. W efekcie tego przepisy
materialne traktowane są jako samodzielne, samo realizujące się regulacje, bez wiedzy,
że każdy, najbardziej nawet konkretny i jednoznaczny w swojej wymowie przepis prawa jest
martwym dopóki nie zostanie zastosowany. Zastosowany w sposób prawidłowy, tzn. we właściwej
sytuacji, we właściwej formie i przez właściwy organ. Dopiero wtedy może rodzić określone,
pożądane lub nie, skutki faktyczne i prawne.
Wiedza w tym zakresie jest ogromna i często bardzo złożona, stwarzająca nierzadko problemy
doświadczonym pracownikom administracji publicznej. Nie sposób w tym wystąpieniu
w sposób konkretny, nawet gdyby zrobić to bardzo ogólnie, omówić objęte Prawem budowlanym
zasady działania organów administracji publicznej w zakresie budownictwa. Można jedynie
zwrócić uwagę na ich istnienie i często ogromne, niedoceniane znaczenie w procesie budowlanym.
Znaczenie w każdej dziedzinie budownictwa. Zarówno tego powszechnego jak również
tego specjalistycznego, w tym również w zakresie inwestycji liniowych inżynierii sanitarnej.
Kolejną ważną i niezmiernie istotną sferą funkcjonowania przepisów Prawa budowlanego,
w bardzo szerokim znaczeniu słowa funkcjonowania, jest sfera formalno‑proceduralna. Nie
wynika ona bezpośrednio z przepisów tej ustawy lecz z Kodeksu postępowania administracyjnego.
Kodeks ten, jak stanowi przepis zawarty w jego art.1 normuje postępowanie przed organami
administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych
rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. I to właśnie dopiero Kodeks
postępowania administracyjnego czyni przepisy materialne Prawa budowlanego regulacjami,
które mogą w sposób konkretny i rodzący określone skutki funkcjonować w procesach inwestycyjnych.
Funkcjonować w sposób wynikający z wzajemnych uwarunkowań i zależności pomiędzy
różnymi przepisami.
Nie sposób omówić tego złożonego tematu w krótkim wystąpieniu. Jedynie dla uświadomienia
mechanizmu zależności posłużę się najprostszym, elementarnym przykładem. Będzie
nim (nazywane potocznie) pozwolenie na budowę.
W sensie prawnym jest to: decyzja administracyjna zatwierdzająca projekt budowlany
i udzielająca pozwolenia na budowę.
Aby taka decyzja rodziła określone, pożądane skutki prawne musi ona: być wydana przez
właściwy organ administracji publicznej określony w art.82 Prawa budowlanego; musi za podstawę
prawną powoływać art.28 Prawa budowlanego po spełnieniu warunków określonych
w art.32,33,34 i 35 tej ustawy, a ponadto musi być decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów
Kodeksu postępowania administracyjnego - art.16.
Takie wzajemne uwarunkowania i zależności oraz łączne spełnienie kilku warunków wynikających
z różnych ustaw (przepisów) jest konieczne dla każdego działania administracyjnego,
jeżeli to działanie ma być skuteczne. Znajomość przedstawionych powyżej w zarysie mechanizmów wydaje się niezbędną do sprawnego i w pełni świadomego działania uczestników
procesów budowlanych. Zarówno w powszechnym budownictwie, jak również w tym specjalistycznym
- w zakresie inżynierii sanitarnej.
Znajomość powyżej omówionych zasad i trzech generalnych sfer funkcjonowania Prawa
budowlanego wśród uczestników procesów budowlanych jest bardzo niska.
2. Uniwersalność przepisów prawa budowlanego dla budownictwa powszechnego i specjalistycznego. Plusy i minusy
Prawo budowlane - nazwane na wstępie polską konstytucją budowlaną jest w swoim
generalnym kształcie ustawą o charakterze uniwersalnym dla wszelkiego rodzaju budownictwa.
Te same (co do zasady) przepisy należy uwzględniać w procedurach dotyczących niewielkiego
obiektu budowlanego, np. małego przenośnego garażu typu blaszak, jak i budowy np.
dużej sieci wodociągowej czy gazowej. Oczywiście projekty budowlane z ich zakresem i treścią
będą się różniły. Powinny one być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia
skomplikowania robót budowlanych (patrz art.34 ust.2) ale sposób tego dostosowania nie jest
sprecyzowany i podlega subiektywnej ocenie inwestora (projektanta) oraz urzędnika organu
mającego wydać pozwolenie na budowę.
Powyższa zasada, jakkolwiek niedoskonała, jest generalnie zrozumiała i pozytywna w swoim
założeniu ponieważ nie sposób tworzyć przepisów odrębnych dla każdego rodzaju i różnej
wielkości obiektów. Rodzi to jednakże negatywne skutki w postaci uznaniowości, często bardzo
zróżnicowanej, zarówno ze strony urzędników jak i projektantów.
Zróżnicowanie procedur i wymagań wynikających z przepisów Prawa budowlanego i innych
ustaw, np. Prawa Ochrony Środowiska, dotyczy wyłącznie kilku rodzajów obiektów, takich jak
obiekty zabytkowe, znajdujące się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków lub objętym
ochroną konserwatorską; obiektów na obszarze Pomnika Zagłady (art.39 i 39a Prawa budowlanego)
oraz obiektów mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu przepisów prawa
dotyczących ochrony środowiska.
Wszelkiego rodzaju inwestycje liniowe (gazowe, wodociągowe, centralnego ogrzewania,
kanalizacji sanitarnej i deszczowej) podlegają generalnym przepisom Prawa budowlanego, uniwersalnym
dla wszelkiego rodzaju budownictwa. Dlatego to od lokalnych warunków sytuowania
projektowanego obiektu i oceny sytuacji, dokonanej przez projektanta, a nade wszystko od
uwarunkowań przewidzianych przez obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
lub decyzję o warunkach zabudowy czy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji
celu publicznego zależy sposób projektowania i realizacji obiektów inżynierii sanitarnej.
Plusem w przepisach prawa budowlanego jest regulacja zawarta w art. 5a, która pozwala
w procedurze administracyjnej poprzedzającej wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu
liniowego, którego przebieg został ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,
zastosować uproszczony tryb powiadamiania stron postępowania, polegający na zawiadamianiu
ich w drodze obwieszczenia w prasie lub na tablicy ogłoszeń w lokalnym urzędzie
lub w pobliżu projektowanej lokalizacji inwestycji.
3. Właściwość organów administracji architektoniczno‑budowlanej w zakresie budownictwa obiektów inżynierii sanitarnej. Rzeczowa, terytorialna a może merytoryczna
Przepisy Prawa budowlanego w treści art.82 określają właściwość organów administracji
architektoniczno‑budowlanej. Podstawowym organem w tym zakresie jest starosta z wyłączeniem
spraw zastrzeżonych tym przepisem do kompetencji wojewody.
Z mocy w/w artykułu organ szczebla wojewódzkiego jest właściwym w sprawach następujących
obiektów i robót budowlanych:
1. usytuowanych na terenie pasa technicznego, portów i przystani morskich, morskich wód
wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, a także na innych
terenach przeznaczonych do utrzymania ruchu i transportu morskiego,
2. hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz
kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich,
wraz z obiektami towarzyszącymi,
3. dróg publicznych krajowych i wojewódzkich wraz z obiektami i urządzeniami służącymi do
utrzymania tych dróg i transportu drogowego oraz sytuowanymi w granicach pasa drogowego
sieciami uzbrojenia terenu - niezwiązanych z użytkowaniem drogi, a w odniesieniu
do dróg ekspresowych i autostrad - wraz z obiektami i urządzeniami obsługi podróżnych,
pojazdów i przesyłek,
4. usytuowanych na obszarze kolejowym,
5. lotnisk cywilnych wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi,
6. usytuowanych na terenach zamkniętych.
Określony powyżej zakres wyłączenia kompetencji starosty obejmuje sprawy budownictwa
o znaczeniu ponad lokalnym, ponad powiatowym, związanym z infrastrukturą o znaczeniu krajowym
i wojewódzkim a także z obronnością kraju.
Część z wymienionych kompetencji bazuje na rzeczowym (przedmiotowym) ich charakterze,
a pozostała część wynika z terytorialnego położenia przedmiotu sprawy. Dotyczy to np. tzw.
terenów zamkniętych, dla których właściwym organem jest wojewoda niezależnie od charakteru
i specyfiki konkretnego obiektu będącego przedmiotem postępowania.
Nie ma natomiast w Prawie budowlanym takiego podziału kompetencji, który wynikałby
z merytorycznego charakteru przedmiotu postępowania i przykładowo oznaczał, że sprawy
o większej skali trudności merytorycznej, związane z budownictwem specjalistycznym podlegałyby
specjalnemu, przygotowanemu do tego kompetencyjnie i fachowo organowi.
Jeszcze kilka lat temu w Polsce funkcjonowały specjalistyczne organy administracji architektoniczno
- budowlanej. Obejmowały one budownictwo na zamkniętych terenach wojskowych
administrowanych przez tzw. WIAB-y (Wojskowe Inspekcje Architektoniczno - Budowlane) oraz
budownictwo na obszarach kolejowych administrowane przez Okręgowe Inspektoraty Kolejnictwa.
Obecnie, w ramach „ucywilnienia" i ujednolicenia administracji publicznej kompetencje
w powyższych zakresach są przypisane wojewodom. Jedynym specjalistycznym organem administracji
budowlanej funkcjonującym w dalszym ciągu poza administracją powiatową i wojewódzką
są Okręgowe Urzędy Górnicze. Są one jednakże właściwe wyłącznie w zakresie wyrobisk
górniczych i w odniesieniu do obiektów budowlanych zakładów górniczych związanych
z eksploatacją kopalin. Nie ma natomiast i nigdy nie było specjalistycznych, przygotowanych
merytorycznie organów administracyjnych, które byłyby właściwe dla budownictwa obiektów
inżynierii sanitarnej. Sprawy z takich obszarów, bez względu na skale trudności w projektowaniu
i wielkość lub stopień skomplikowania obiektu podlegają w sposób automatyczny kompetencji
w/w organów tzn. starosty lub wojewody, według rzeczowych lub terytorialnych kompetencji
określonych w w/w art.82 Prawa budowlanego.
Problemem w tym zakresie, często dotykającym w sposób szczególny inwestycje z zakresu
inżynierii sanitarnej jest tzw. nakładanie się kompetencji organów co dotyczy inwestycji,
które ze względu na ich położenie podlegają kompetencji dwóch organów różnych szczebli:
starosty i wojewody. Prawo budowlane niestety nie zawiera regulacji prawnej, która pozwoliłaby
w takim przypadku wydać jedno pozwolenie dla całej inwestycji. Zachodzi przykra konieczność
podziału inwestycji na dwie części i odrębne wydanie pozwolenia przez starostę dla
fragmentu projektu podlegającego temu organowi i odrębne przez wojewodę dla pozostałej
części inwestycji.
Problemem w faktycznym stosowaniu prawa budowlanego jest także, w niektórych oczywiście
tylko sytuacjach, zakwalifikowanie mniejszych zakresem inwestycji do tzw. uproszczonego
trybu zgłoszeniowego, wg art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Dotyczy to szczególnie przebudów
i remontów sieci infrastruktury sanitarnej, które ze względu na specyfikę wykonywania
tego typu robót, wymuszającą wykonanie nowej sieci obok a nie dokładnie w miejscu położenia
starej sieci, która z oczywistych względów musi być nadal użytkowana, do czasu włączenia
do użytkowania nowego odcinka. Niektóre organy kwalifikują takie zakresy robót jako rozbudowę
lub przebudowę wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę - zamiast
zgłoszenia.
4. Fachowość, kompetencje i doświadczenie urzędników administracji architektoniczno‑budowlanej
Przygotowanie merytoryczne, odpowiednia wiedza fachowa i kompetencje stricte zawodowe
nie są kryteriami decydującymi o doborze kadry urzędniczej w organach administracji architektoniczno‑budowlanej.
Nie oznacza to oczywiście, że w organach tych pracują ludzie zupełnie przypadkowi o wykształceniu
nie związanym z budownictwem. Tak nie jest. W przeważającej większości są tam
zatrudnione osoby o wykształceniu budowlanym: wyższym lub średnim, architekci oraz inżynierowie
o wykształceniu technicznym (w tym również posiadający specjalizację w zakresie
sieci wod.-kan., gaz., c.o.). Z reguły jednakże nie są to osoby o dużym doświadczeniu merytoryczno‑zawodowym
w sensie projektowania i wykonawstwa. Takie przypadki wykluczają się
niemal automatycznie ponieważ najlepsi, najbardziej doświadczeni w poszczególnych branżach
fachowcy z powodzeniem znajdują lepszą i lepiej płatną pracę właśnie w projektowaniu lub
wykonawstwie. Nie dyskryminuje to oczywiście urzędników w sensie ich intelektualnych możliwości
i wiedzy teoretycznej wyniesionej jeszcze z uczelni czy innej szkoły albo nabywanej
w drodze samokształcenia i ustawicznego szkolenia. Często wśród urzędników spotkać można
doskonałych fachowców, nie mających co prawda wielkiego doświadczenia w praktycznym
wykonywaniu zawodu inżyniera ale za to doskonale znających wzajemne zależności i uwarunkowania
wynikające z wszystkich trzech sfer funkcjonowania przepisów prawa budowlanego.
Konkludując kwestię braku merytorycznej fachowości części urzędników i ich przez to ograniczony
wpływ na prawidłowość projektowanych rozwiązań obiektów liniowych inżynierii sanitarnej,
trzeba zwrócić uwagę, że przepisy Prawa budowlanego wcale nie nakładają na tych
urzędników takich obowiązków. Jest to przemyślane, ustawowe założenie, że organy administracji
architektoniczno‑budowlanej nie są kreatywnym elementem procesu budowlanego.
5. Prawne ograniczenia weryfikacji projektów budowlanych przedkładanych do zatwierdzenia. Pierwszoplanowa rola projektanta
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego przed zatwierdzeniem
projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę właściwy organ - czytaj: urzędnik
we właściwym organie, sprawdza przedłożony projekt budowlany wyłącznie w ograniczonym zakresie
dotyczącym kwestii najbardziej ogólnych związanych ze zgodnością tego projektu z zapisami
planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli taka została wydana.
Sprawdza zgodność z przepisami techniczno‑budowlanymi ale tylko wyłącznie w zakresie
przedłożonego projektu zagospodarowania działki.
Sprawdza również kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii,
uzgodnień i pozwoleń a także to czy projekt został sporządzony i ewentualnie sprawdzony
przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na
dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o członkostwie we właściwej
izbie - architektów lub inżynierów budownictwa.
Sprawdza więc wszystko to, ale również tylko to co wymienia w swojej treści art.35 prawa
budowlanego. Całej reszty, a więc przede wszystkim merytorycznej zawartości projektu budowlanego
urzędnik nie tylko nie musi ale przede wszystkim nie może sprawdzać ani kwestionować.
Przepis art.35 ust.4 Prawa budowlanego stanowi wprost, że jeżeli spełnione zostały wyżej
wymienione warunki to właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na
budowę.
Cała zatem odpowiedzialność za merytoryczną, a w przypadku obiektów liniowych w zakresie
inżynierii sanitarnej również za specjalistyczną prawidłowość zatwierdzonego projektu
budowlanego spoczywa na uprawnionym projektancie. W sposób szczególny odpowiedzialność
ta została zaakcentowana w jednej z ostatnich nowelizacji Prawa budowlanego.
Została ona zawarta w treści przepisu w art.20 ust.4, który zobowiązuje projektanta a także
osobę sprawdzającą do dołączenia do projektu budowlanego jednoznacznie brzmiącego
oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami
oraz zasadami wiedzy technicznej.
Powszechność obowiązywania i przedstawiona już wyżej uniwersalność przepisów Prawa
budowlanego oznacza, że powyższa zasada obowiązuje w sposób bezwzględny również w zakresie
obiektów inżynierii sanitarnej.
6. Nadrzędna rola wymagań określonych w planach miejscowych i w decyzjach o warunkach zabudowy - wiążących organ wydający pozwolenie na budowę
W świetle przedstawionej wyżej analizy można jednoznacznie stwierdzić, że wszelkiego
rodzaju uwarunkowania dotyczące planowanego obiektu inżynierii sanitarnej, nie wynikają w sposób
szczególny bezpośrednio z przepisów obowiązującego Prawa budowlanego.
Uwarunkowania takie zawarte są natomiast w miejscowych planach zagospodarowania
przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji
celu publicznego - o ile taka jest wydawana.
Co więcej, należy zwrócić uwagę na bardzo duże możliwości tworzenia pożądanych uwarunkowań,
zabezpieczających prawidłowe projektowanie, budowanie i użytkowanie obiektów
inżynierii sanitarnej, które wynikają z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
i kompetencji organów działających w oparciu o tę ustawę czyli samorządowych
organów gmin i miast.
To te właśnie organy mają możliwość wprowadzenia do opracowywanych przez siebie
planów miejscowych wszelkiego rodzaju uwarunkowań dla przewidywanych inwestycji obiektów
inżynierii sanitarnej albo też wprowadzenia ich do indywidualnie wydawanych decyzji o warunkach
zabudowy lub lokalizacyjnych.
Warunki określone w planach miejscowych i indywidualnych decyzjach są bezwzględnie wiążące
dla organów administracji architektoniczno‑budowlanej na etapie zatwierdzenia projektu
budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę w trybie przepisów Prawa budowlanego.
Tym samym następuje pewnego rodzaju przekazanie uwarunkowań rodzących się na wcześniejszym
etapie postępowania ale realizowanych na gruncie Prawa budowlanego. Ustawa ta
ma tutaj zatem charakter biernego realizatora powstających na innym gruncie warunków, bez
kreatywnej możliwości kształtowania tych warunków.
Jawi się w ten sposób nadrzędna dla kształtu i jakości zatwierdzonych projektów budowlanych
rola miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i indywidualnych decyzji
o warunkach zabudowy a więc rola stanowiących w/w dokumenty organów samorządowych.
Administracja architektoniczna budowlana i Prawo budowlane jest tutaj jedynie wykonawcą
i egzekutorem a później kontrolerem podejmowanych działań, poprzez organy nadzoru budowlanego.
7. Poprawność i merytoryczna prawidłowość projektów budowlanych - na dzień sporządzenia tych projektów
Zasada zawarta w tytule rozdziału jest powszechnie obowiązującą zasadą prawną, która
na gruncie prawa budowlanego funkcjonowała we wszystkich poprzednich wersjach ustawy.
Według tej zasady organ administracji udzielający pozwolenia na budowę orzeka według
stanu prawnego i faktycznego na dzień orzekania. Wszelkie zmiany stanu prawnego czy faktycznego,
zaistniałe po dniu wydania decyzji w wielu przypadkach zobowiązują inwestora do
wystąpienia do organu, który wydał decyzję o jej zmianę.
Podobna zasada obowiązuje wówczas gdy inwestor, nie przymuszony zewnętrznymi okolicznościami
zamierza dokonać istotnej zmiany względem zatwierdzonego projektu budowlanego.
W takim przypadku koniecznym jest opracowanie projektu zamiennego i wystąpienie do
organu o wydanie decyzji o zmianie pierwotnego pozwolenia na budowę w trybie art. 36a
ustawy Prawo budowlane, z poszanowaniem wszystkich reguł prawnych zawartych w tym przepisie
oraz procedur wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Pamiętać przy
tym należy o bezwzględnej konieczności zachowania warunków dotyczących przedmiotowej
inwestycji zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które wiążą
organ administracyjny właściwy w sprawie dokonania ewentualnej zmiany udzielonego wcześniej
pozwolenia na budowę.
8. Podsumowanie
Inżynieria sanitarna jest specjalistyczną dziedziną nauki zarówno w zakresie inżynierii rozumianej
ogólnie jako działalności ludzkiej polegającej na projektowaniu, konstrukcji, modyfikacji
i utrzymaniu systemów nieistniejących w przyrodzie w oparciu o wiedzę naukową oraz
techniczną, jak i w zakresie przepisów prawa.
Jej specyfika wymaga przede wszystkim dużej znajomości specjalistycznej wiedzy technicznej,
ale również - w zakresie jej praktycznego stosowania -przygotowania pod kątem wymagań
formalno‑prawnych narzuconych przez obowiązujące przepisy prawa: Kodeksu postępowania
administracyjnego, Prawa ochrony środowiska i omówionego pobieżnie powyżej Prawa
budowlanego.
